Blog2Blog Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet
Querida's* vlindersite - Mijn lieve Querida*
Querida's* vlindersite

Description




My Links

* Home
* My Profile
* Weblog Archives
* Friends

Mijn lieve Querida*

Ondanks dat ik dit pas later schrijf,is de datum, van de dag dat mijn lieve querida* geboren werd. (Deze hele lap tekst is overgenomen uit mijn dagboek)
Owh wat wou ik dat ik eerder deze site had gevonden en begonnen, wat zou ik er veel aan hebben gehad mijn ervaringen te delen.
Ik zal jullie hier het verhaal neer zetten. Ook met de reden waarom ik uit eindelijk toch een vlindersite begonnen ben.


Veel mensen zeggen me zodra ik het over querida* heb dat ik toch nog een gezonde dochter heb en daar dankbaar voor moet zijn.
Maar toch ik heb 2 kids.
Hier het verhaal van querida, mijn engeltje.

In april 2005 kwam ik er achter dat ik zwanger was van mijn 2e kindje ondanks mijn spiraaltje, vreugde alom want owh ik droom al eeuwen van een groot gezin.
Er was geen reden voor een termijn echo want ik was super regelmatig, kon er de klok op gelijlk zetten.
Owh wat was ik blij met de 11 weken een hartje te horen mijn geluk kon niet op.
Ik was niet misselijk en had nergens last van (achtaf vraag ik me af of dat misschien een voorteken was)

Toen kwam het moment van de 20 weken echo. De echoscopiste haar gezicht betrok ineens en ik werd doorgestuurd naar de gyn.
Ik kon 1 dag later al terecht. Op dat moment dacht ik zelf nog aan iets niet ernstigs als een hazelipje of zo. (oke dat is ook niet niks maar het is te verhelpen dus begrijp dat niet ernstigs aub niet verkeerd).

Wij de dag erna naar het ziekenhuis en er werd een echo gemaakt.
De gyn vertelde slecht, heel slecht nieuws te hebben.
Mijn kindje zou niet levensvatbaar zijn.
De reden: het spriraaltje zat in haar hartje en longetjes.
Vanaf dat moment weet ik nog maar een paar flarden.
Ik beter gezegd we kregen een keuze, ik kon haar uitdragen (had ik dat maar gedaan) of ze konden de bevalling opwekken, of haar weghalen.
Haar weghalen zag ik niet zitten, ik voelde haar immers bewgen, uitdragen kon ik niet in de wetenschap dat ze toch zou overlijden tijdens of vlak na de bevalling.
We kozen dus voor een inleiding.
Een paar dagen later (29 aug) was het zover, platgespoten (want, zo zei de gyn ik hoefde geen pijn te lijden) heb ik mij tweede meisje op de wereld gezet.
In tegenstelling tot waar ik bang voor was was ze zo ontzettend mooi, maar owh zo klein, ze was een echt minimeisje.
Ze heet heel heel eventjes geleefd en is op mijn buik gestorven.
Omdat ze niet levensvatbaar was had ik geen keuze en mocht ik haar niet apart laten cremeren, noch laten begraven.
Mijn meisje is dus op een grote hoop gecremeerd, wat tot vandaag nog steeds pijn doet. Vandaar dat ik net zei had ik maar anders gekozen, voor het voldragen van mijn engeltje dan had ik tenminte nog iets gehad om naar toe te gaan, om toch een beetje bij haar te zijn.

Ik heb er met mijn omgeving over proberen te praten maar de meeste reacties zijn, ach je hebt nog een gezonde dochter, ze was toch net levensvatbaar etc etc.
Maar verdomme levensvatbaar of niet ze was toch mijn vlees en bloed en ze zal altjd mijn 2e dochter blijven.
Dat is dus ook waarom ik als mensen erna vragen meestal als antwoord geef dat ik 1 dochtertje 2.
Want die reacties doen pijn. Maar toch het doet z'n pijn om mjn 2e meisje niet te noemen.
De reden dat ik hier mijn verhaal doe is mdat ik zeker weet dat mensen hier niet z'n reactie geven.
En ik wil toch met mensen die niet dicht bij me staan kunnen praten over mijn querida*. Demensen dichtbij me (schoonouders, de papa, mijn familie) doet het zelf te veel pijn om over haar te praten. En daar heb ik dan ook begrip voor.

Ondanks dat ze niet levensvatbaar was hebben we onze omgevingeen kaartje gestuurd met het volgende gedichtje:

Weken hebben we verlangd naar jou,
Maar nooit verwacht dat het zo zijn zou.
Sandy verlangde zo naar haar zus,
maar ook van haar voor jou een luchtkus.
Querida lieve engel,
waak alsjeblieft over onze bengel.
Vergeten zullen we je niet,
ooit komt de dag dat jij ons weer ziet.
Ook al overheerst nu alle smart,
weet dat jij voor altijd leeft in ons hart.

Posted: 16:38, 29/8/2005
Add Comment

<- Last Page | Next Page ->